Het is niet alleen het gevolg van zware depressies of heel heftige trauma’s is mijn ervaring. Je hoeft niet eerst depressief te zijn eer een eetstoornis zich aandient. Het kan klein en vaak ongemerkt beginnen.
Mijn ervaring is dat cliënten met een eetstoornis of eetprobleem weinig tot niet in verbinding staan met zichzelf. Je bent jezelf zo gaan veroordelen dat je bent vergeten wie je werkelijk bent.
Het besef van je eigen ik is deels of zelfs helemaal weg. Er is weinig tot geen basisvertrouwen door allerlei trauma’s, bewust of onbewust, groot of klein.
Bij Anorexia en Boulimia Nervosa is gebleken dat deze eetstoornissen zijn terug te voeren naar trauma’s tijdens de geboorte of zelfs daarvoor. Ook weten we dat het genetisch bepaald kan zijn.
Vaak zie je dat één van de ouders of voorouders ook te kampen heeft gehad met een eetstoornis. Daar komt nog bij dat hoogsensitiviteit ook vaak een belangrijke rol speelt.
Tegenwoordig zien we ook jonge kinderen met een eetstoornis en ook bij jongens en mannen komt het voor. Voor deze groep is het misschien nog moeilijker om te erkennen, want tot nu toe was het iets dat bij meisjes of vrouwen erkend werd.
Het moeilijke van een eetstoornis is, dat je jezelf er de schuld van geeft en dit blijkt heel hardnekkig te zijn. Vaak komen gedachten naar boven van: ik ben niet goed genoeg of ze vinden me toch maar stom of wat doe ik er nou helemaal toe of ik ben niet mooi genoeg. Ik voel van alles en weet er geen raad mee of ik ben gek of apart en hoor er niet bij.
Eten of juist niet eten kunnen er beide voor zorgen dat deze gedachten voor even verdwijnen.