Het is een bekend gegeven. De eiken processierups is op dit moment een ‘plaag’ in Twente. Zo ook bij mij. Er staan 12 eiken op het terrein waar ik woon. Ik ben trots op ze. Krachtig en fier staan ze er. Ik schrok van de hoeveelheid aan nesten van deze op zich onschadelijke nachtvlindertjes.

Het enige wat de rupsen in een bepaald stadium doen, is zich beschermen door bij gevaar of bedreiging kleine haartjes los te laten. Deze haartjes kunnen andere levende wezens enorm irriteren. En juist zit daar voor ons mensen en ook andere dieren, de overlast, zelfs soms tot heftige huiduitslag en benauwdheid aan toe.
Hoe komt het nou eigenlijk dat ze zich zo manifesteren deze zomer, afgezien van de biologische omstandigheden….Het is een vraag die me behoorlijk bezig houd.

Natuurlijk ben ik, als dierentolk benieuwd naar hun boodschap en die is er zeker!!

Ik zal het uitleggen aan de hand van mijn eigen verhaal.
Al sinds ik op mijn plek woon, vraag ik om extra bescherming voor de plek waar ik de verantwoording voor heb. Juist ook omdat de plek zo belangrijk is voor mijn werk. Ik wil graag dat mens en dier zich hier op zijn of haar gemak voelen wanneer ze hier komen voor mijn hulp. Ook wil ik me er samen met mijn dieren op mijn gemak voelen.
Die bescherming heb ik letterlijk gekregen(dus pas op met wat en hoe je het vraagt 😉)
De eikenprocessierups houdt van de eik, ze zijn er afhankelijk van. De eik zelf staat voor de balans tussen macht en onmacht. Natuurlijk ken ook ik momenten van macht en onmacht over bepaalde situaties in mijn leven. De aandacht werd er zo wel heel nadrukkelijk op gevestigd. Ik kon er echt niet meer om heen. En zo begon ik me af te vragen wat mij irriteert wanneer het op macht en onmacht aankomt. In welke situaties komt dit naar voren. Heel langzaam begon me iets te dagen….

Ik werd me bewust van het feit dat ik mijn verantwoordelijkheden heb ten aanzien van mijn eigen leven, mijn huisgenoten en mijn plek. Ik heb deze overlast voor een deel zelf in het leven geroepen en nu mag ik het ook zelf oplossen. Vroeger was ik nog wel eens geneigd om weg te lopen voor de problemen en vroeg dan anderen om het op te lossen. Nu kan dat niet meer. Ik moet zelf in actie komen, hoe vervelend ook. Ook dat hoort bij het beheren van een eigen plek. Dat betekent dat ik wel eens impopulaire maatregelen moet nemen zoals het verwijderen van de vele nesten. Natuurlijk kan ik daar hulp bij vragen.
Dat heb ik gedaan, met het gevolg dat een bedrijf de nesten voor me verwijderd heeft. Niet met gif of andere tegennatuurlijke middelen, maar door de nesten weg te laten zuigen. Daarna worden ze vernietigd. Verschrikkelijk idee, ja zeker en dat doet me ook pijn. Maar ik draag hier de verantwoordelijkheid voor en ik heb de rupsen beloofd om over ze te schrijven. Hierdoor hoop ik, dat mensen iets anders naar deze diertjes gaan kijken. Overlast ja zeker, maar overlast met een belangrijke boodschap voor wie het horen wil.

Het zijn nachtdieren. Na zonsondergang gaan ze op pad en je kunt ze ’s nachts voordat ze gaan verpoppen, horen knagen aan de blaadjes. Als ze zijn getransformeerd tot vlindertjes, zijn ze ook ’s nachts actief. Ze wijzen ons erop om ook naar je schaduwkanten te kijken en deze te accepteren zoals ze zijn en er iets positiefs mee te (leren) doen. Trouwens transformatie betekent vaak het begin voor een nieuwe fase in je leven.

Het is bekend van de processierups dat ze achter elkaar aanlopen op zoek naar voedsel. In een lange dikke rij klimmen ze omhoog om zich te goed te doen aan de eikenblaadjes(dat is waar ze hun naam aan te danken hebben). Herkenbaar?
Wij mensen lopen ook vaak achter elkaar aan wanneer het gaat om bepaalde aspecten in het leven. Meegaan met de stroom heet dat. Soms zelfs vanuit angst geboren. En juist hierin zit misschien wel de belangrijkste boodschap welke de processierups ons mee wil geven. Meelopen is prima, want de kracht van de groep en samenwerken is heel fijn. Alleen is het zaak om terwijl je meegaat met de stroom, je eigenheid te zien, te erkennen en er naar te leven. En het is goed om te kijken wat je beweegt om mee te lopen. Is het vanuit de kracht van samenwerken of is vanuit angst en onzekerheid niet gezien of gehoord te worden??

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *